İslam inancına göre yüce Yaratıcı, her bireyi kendi kararlarını vereceği bir irade ile yaratmıştır. İnsanları dinin varlığından haberdar edip, inanıp inanmamakta belli başlı kuralları belirterek özgür olduklarını bildirmiştir. Allah bu durumu kutsal mesajı Kur’ân’da detaylıca anlatmış, dini vecibelerin zorlamasız, iyi niyet ve rıza ile yapılması gerektiğini belirtmiştir. Zorlama, bir kimseye hoşlanmadığı bir işi, fiili, inanç…
Akraba hasetliği diye bir hasetlik var. Akraba olmak, aynı kandan olmak hasetliği yok etmiyor malesef. Gerek kendimde, gerekse çocuklarımın başarısında zaman zaman buna şahit olmuşluğum var. Sadece başarılarımızla mutsuz olmamış, aynı zamanda üzüntü ve meşakkatlerimize de içten içe sevinmişlerdir. Kimi zaman da yapılan iyi işlere engel olmak istemişlerdir. Bana düşen ise daima tüm şerden Allaha sığınmak olmuştur. Onlar…
Geçen haftasonu akşam arkadaşlarla mahallemizin çay ocağında sohbet için bir araya gelmiştik. Yatsı namazı vakti yaklaşınca Hayati İnanç hocayı gördük. Hoşbeşten sonra aramızdaki komünist yoldaşımız Zeynel Abidin, Hayati Hoca’ya hitaben: “Hep sağ kesimin şairlerini, yazarlarını okuyor ve divan edebiyatından beyitlerle konuşmalar yapıyorsunuz” dedi. Hayati Hoca da; “Sizce başka kimleri örnek vermeliyim” deyince Zeynel; “Belki Nazım…
Bir! Bir’in önünde ne vardır? Sıfır! O sıfırın içinde ne vardır? Bir’den sonra ne varsa! İçte Bir olanlar vardır! Nefislerini tamamen öldürmüş yiğit oğlu yiğitler vardır! Gel sen de sıfırla şu nefsini kardaşım! Gel sen de çıkart at şu sayıları! Sadece Bir (c.c)’in önünde sıfır olarak. Hestîyi geride bırakarak! Terk-i hest-i değil. Terk-i terk! Sıfırla! Aklanıp paklan! Hadi…
Acıların içinde tadımlık sevinçlerle imrâr-ı hayat ediyoruz. Anlık ve tadımlık sevinçlerin ucu cennete uzanıyor, iz sürebilirsek ne âlâ. Fakat mükemmeliyetçilik ve idealistlik, ânı zevketmeye mâni oluyor. İdeal(istlik), esir eder; vazgeç özgürleş… İyi de, idealsiz özgürlüğün seni mutlu edeceğini nereden biliyorsun, kemâle meyil, fıtratın isteğiyken diyor bir ses. Kendini ve hayatı mükemmelliğe taşıma idealindeki tekellüften vazgeçip…
Biz gönül hizmetkârıyız, dost cenneti bahtımız Postluk kavgası gütmeyiz, gönüllerdir tahtımız Nefsimizedir kahrımız, vefâyadır kahtımız… Düşmanın duâcısıyız, dostumuza yârânız; Her kalbe âşık bir kalbimiz var elhamdülillah Kahkahalarda olmasak da, gözyaşında varız Gönlü hicâz’a âhlı, günahına vâhlılarız Bütün gülleri severiz, dikenleri sayarız… Unutulmuşu unutmayan, arayıp soranız; Her yola açık bir kapımız var elhamdülillah Bizler gönülleri göynük,…
Musa: “Rabbim! Şüphesiz ben nefsime zulmettim. Beni affet!” diye dua etti. Allah da onu affetti. Şüphesiz O, çok bağışlayandır, çok merhamet edendir. (Kasas / 16) Arapça ve Akatça’da “Zulüm” karanlık anlamına geliyor. Nitekim Fahr-i Kâinat Efendimiz şöyle söyler: “Zulüm yapmaktan sakının. Çünkü zulüm kıyamet gününde zalime zifirî karanlık olacaktır.” Yolu bulmak, düşmemek, emniyette olmak için…
“Allah’ı zikretmek muhakkak en büyüktür.” (Ankebut Suresi, 45) diyor bize Kur’an. Ancak biz, zorlukta Allah’ı zikrediyor, kolaylıkta unutuyoruz. Halbuki her durumda anmalı, hiçbir durumda unutmamalıyız ki, kalpler sadece Allah’ın zikriyle mutmain olsun. Kaldı ki Allah bize bir an bile nefes aldırmayı unutmuyor. Kalbimizin atması bile O’nun kontrolünde. Ama biz unutuyoruz. Çünkü insanı, Allah’ı anmaktan uzaklaştıracak birçok…
Başımı alıp gidesim var. Uzaklara, çok uzaklara… Herkesin birbirine saygı gösterdiği yere. Hiçbir rozet, apolet, ünvanın olmadığı… Gerçekten böyle bir yer bulunabilir mi, bilmem. Dünyada veya kâinatta, maddi veya manevi alemlerde.. Veya gerçekten böyle bir yer var ise kim gitmek ister ki oraya? Herkes halinden memnun sanki. Hak edilmiş kölelikleri veya efendilikleri yaşıyoruz, mutlu mesut,…
Sevgili! Sana zorsa bırak kalayım, kolaysa isminle tut. Tutuştur kalbimi çepeçevre saran alevlerini. Göster ve gözet. İçimde alazlaşan bir hal. Yutkunamıyorum. Yedi boğum akrep, kursağıma giren taşların içimi acıtan sözleri… Söyleyemiyorum gitmiş katarların içimdeki seslerini. Göremezsin içimde nasıl da can çekiştiğini menekşemin. Bilemezsin. Ölüyor sanıyorum, diriliyor; diriliyor sanıyorum ölüyor. Zaman sanki ondan muaf…
Son zamanlarda insan iletişiminde dikkat ettiğim konulardan bir tanesi de duygudaşlık yokluğudur. İnsanlar, birbirlerini dinlerken muhatabının sevincine, hüznüne ortak olmuyor. Bilhassa birbirini geçiştiriyor ve birbirinden nefret ediyor gibi görünüyorlar. Karşımızdaki insan bizimle derdini paylaşınca veya paylaşmak istediğinde dikkate almıyoruz. Bu kardeş benimle bir şey konuşmak istiyor veya bir derdi var, derdi ile hemhal olacak birini…