Kalemim mi Kurudu Yoksa? Sedat İlhan Bilemiyorum. Bir şeyler yazmak gelmiyor içimden. Dostlarla iletişimimde birkaç kriter göz kırpıyor olsa da… Şikayetlerimizi bir bir çözmek üzere elele, gönül gönüle vererek yeni ufuklara yelken açmayacak isek… Neyi konuşuyoruz ki? Bir dostum… Onunla yaşadıklarıma rağmen hala beni arayıp sorması: iyi niyetine, affediciliğine delil. Kimin haklı olduğunun bir önemi…
En Zor Öğrendiğimiz Sedat İlhan “Şey nedir?” diye sordu bir dostum. “İnsan, en iyi neyi biliyorsa onu en zor öğrenir,” dedim. İstediği cevabı alana kadar ısrar etti; tabii ki ben de söylemimde ısrarcıydım. İnsanın, özgünlüğünde yaşadığı hayretleri konuşmak istemiş. “En zor öğrendiğimiz şey insandır,” demekteydi. Bildiğimizi sandığımız sürece insanı öğrenmekte zorlanacağız; bu…
Bilemedim. Bir dost ile sohbet, seviyeli bir fikir alışverişi, psikoterapi seansı ama bedava… Tadı damağımda, doyamadım. Sorular, cevaplar, sorulamayanlar, sorulmadan cevap alınanlar… Psikoterapist, aile danışmanı, takdir ettiğim bir kadın. Sakin tavırları, arka planda sahip olduğu dengelerinin açıkça delili. Bir toplantıda „İnsanların iyiliğe inanmak istiyorum.“ demiştim. „Ama kötülük var.“ dediğinde ise oturup konuşmaya davet etmiştim. Kabul…
Öyle bir ele alındı ki, katılımcılardan hiçbirisi „Ben bağımlı değilim“ diyemedi. Söylemlerden anlaşılan bu. Bazı kriterler öne sürüldü. Ele alınanların hepsini burada listelemeyeceğim. Öğrenmek isteyenler sosyal medyada bulup okuyabilirler. Ne dedim ben şimdi? Bağımlılıktan bahsederken sosyal medyaya atıfta bulunmak? İçler acısı durumumuz. Ne yazık ki, pek çoğumuzun yapadurduğu bir refleks. İhtiyaç duyduğumuz herşeyi sosyal medyada…
Felsefe Kulübündeki sunum başlığım. Her ne kadar altını doldurmak üzere günlerce düşünmüş, söylenebileceklere göre cevaplarımı simüle etmiş olsam da, içimde ne var ise ortaya saçılabileceği gerçeğini kabullerenek gittim oraya. Stres yoktu. Ama sunum sonunda adını koyamadığım bir ruh hali vardı üzerimde. Günlerce sürdü. Korku, yalnızlık, anlaşılamama, güçsüzlük, çaresizlik, çözümsüzlük… Öncelikle pozitif değerlendirmeleri masaya koyalım. Sunum…
Yine isteksizlik vardı ama nedeni farklı idi sanki. Görünen o ki, sokağa alışıyorum. Bu iyi midir? Cevabını verebilmek için çok erken. Zaman hükmünü verecektir. İsteksizdim, çünkü birkaç gün önce sokakta aradığım cevaplarımla ilgili bir dostumla görüşmüştüm. Kadın ve inanç, dedim, en önemli iki konu. Kendim için cevaplarımı bulmalıyım. Kendime rağmen, gerektiğince, dayanabildiğimce tüm…
Yine isteksizlik vardı ama nedeni farklı idi sanki. Görünen o ki, sokağa alışıyorum. Bu iyi midir? Cevabını verebilmek için çok erken. Zaman hükmünü verecektir. İsteksizdim, çünkü birkaç gün önce sokakta aradığım cevaplarımla ilgili bir dostumla görüşmüştüm. Kadın ve inanç, dedim, en önemli iki konu. Ve sordum: Erkekler neden mini şort giymiyor? Herhangi bir konuya odaklandığımda,…
Biraz değişiklik olsa da aynı şeyleri yaşadım. Son gün hazırlandım yine. Yazıcım arızalansa ne yaparım diye düşündüğüm halde. Gitmemek için sürekli mazeretler aradım. İlk gün yağmur nedeniyle iptal ettim, çıkmadım sokağa. Ama elimde tahtam ve masam, yola düştüğümde bazılarının garip garip bakmaları rahatsız etmedi. Şartlar sanki imtihan eder gibiydi. Tren seferlerindeki aksamalar, son anda yapılan…
Herhangi bir konuyu ele alırken en evvel yapılacak olan şey, kavramlarımızı tanımlamak olmalı. Böylece anlaşabiliriz, anlaşılabiliriz. Herkesin hava gibi, su, ekmek gibi sürekli elinden, dilinden düşürmediği kavramlar olsa bile. Bunu yapabildiğimizce görebiliriz ki, çok farklı şeylerden bahsetme riskimiz her zaman için var imiş. Çok üstenci bir giriş oldu. Sanki bilinmiyor. Kendimle çelişiyorum. Ne olacak şimdi?…
Bir tanım yapabilmek için mümkün olduğunca tüm kümeyi, geniş bir zaman diliminde, değişen şartları da değerlendirerek ele almak zorunluluktur. Bunu sağlayabildiğimiz ölçüde doğru sonuçlara ulaşabilmemiz mümkün olabilir. Aksi halde Sofistler gibi „Herkesin kabul etmesi gereken genel doğrular yoktur. Gerçek ve doğru dediğimiz şey, tek tek insanlara göre değişir.“ derken bulabiliriz kendimizi. Böyle bir ifade insan…
Bu soruya cevap bulabilmek için binlerce ciltlik kitaplar yazılmış. Yine de yeterli gelmiyor ki, dostlarla sohbetlerimizde cümleler cümlelere, tecrübeler tecrübelere eklenirken yolumuz bu soru ile kesişiyor. Nedendir acaba? Bilmiyor muyuz, yetinmiyor muyuz, kabul edemiyor muyuz, yaşanmışlıklarımızı açıklayamıyor muyuz? Aradığımız ne ola ki? İlmine itimat ettiğim bir şahsın, Kuran’a göre insan psikolojisinin henüz yazılmadığını söylediğini duymuştum.…