“İçine düştüğü hatanın pişmanlığı ile kıvranan bir insan, diliyle tevbe etmese de af olunur…” Yüreğimize güller deren Nebi’nin sözleri. O (Aleyhisselatu Vesselâm) heva ve hevesinden konuşmaz ya.. Ne der ise kabulüydü. Lâkin pek uzak düşmüştü O’nu yaşamaktan.. Ömrü beyhude revân oldu yollara; revân oldu olmasına da, baktı ömrünün son müntehasına ‘kârımdır! dedi miras! kalan günahlar…
Yağmura sayıyorum kelimelerimi ve biliyorum ki adına şahit suskun bekleyişi… Nicedir yağmıyor yağmur; yüreğime düşen adını savurup götüren rüzgârın şiarı yok yollardan. Badı sabahın telaşına serilen aydınlığın ellerine kına mı çalındı geceden? Bilen sorulmaz ki renk körü enelere zincir takılmış zamanın mevsimlerinde. Ah yağmur kokuna ağıtımı gözlerimden ellerime saldım. Mendilime düşen adını saçlarımdan bildim. Yağmur…
Enelik Makamı Tugay Mola Gökler! Yerler! Dağlar! Rabbin teklifinden ürkerek kaçtığınızda insan nasıl da çalım satarak o teklifi yüklenip yükleyiverdi!? Herkesin vazifeden kaçtığı yerde insan “evet ben varım!” deme cür’etinde bulundu. Bir defa söz vermişti insan. “Vefâsız olmam” deyip benliğini konuşturuverdi. Ey insan! Emaneti emin ellerden yerlere düşürdüğünü ne zaman göreceksin?! Sen emaneti değil, benliğini…
Allah’ın takdiri ile meydana gelen depremin birçok hikmeti ve ele alınması gereken neticesi bulunmaktadır. Bu mevzu ile ilgili Kur’ân’a baktığımızda, devirler boyu milletler yoldan çıktığında, azgınlık arttığında, kötülükler çoğaldığında başlarına bu tür musibetler geldiğini anlatmaktadır. ” Başınıza gelen her musibet kendi ellerinizin kazandığı günahlar, ihmal ve kusurlar yüzündendir, bununla beraber Allah o günah ve kusurların pek…
Depremi en şiddetli yaşayan, binaların % 90’ını kaybeden bir ilde yaşıyordum. Çocuklarımdan ikisi İstanbul’da yaşıyor, ilde ise birisi evli, birisi liseye giden iki çocuğum var. Gecenin bir yarısı ölüm teslimiyetini iliklerimize, her zerremize kadar hissettiğimiz, öldük işte deyip dualar ettiğimiz sıfır noktasını hissettik. 4. katta yaşıyorduk. Sallantı şiddetlendikçe şiddetleniyor, bina bir sağa bir sola gidip…
Yunus Emre, Mesihiyyetin gölgesinde ruhi seyrini tamamlamış bir gönül insanı, gönüllere taht kurmuş bir ülkü insanıdır. Taptuk’un kazanında kaynayıp pişmiş, dülger mürşidlerin elinde yontulup cilalanmış, çorak gönüllere Hızır iksirini, gök ilhamlarını boşaltan bir irşad dolabı haline gelmiş inanç eridir. Antakya’da Mesihiyyetin bir başka sevdalı şehidi, sonsuzluk yolcusu sevgili Dülger, Habib Neccar Hazretleri var. Antakya’nın ilk…
Hep bir alışılmışlığın izi.. Zaten hep bizimle dediğimiz.. Kendine sonsuzluk biçip kendimize eklediğimiz.. Hep taze doğan bir şafağın mahmurluğuyla beklettiğimiz.. Alıştık işte, alışageldiklerimiz.. Bir gün aniden.. Hiç beklenmedik bir yerde.. Beklenmedik bir zaman.. Aniden gelen bir telefonla.. Yolumuzun önüne düşmesiyle.. Biniverecek olduğumuz bir dolmuşla, otobüsle.. Dank eden.. Aaa buradaki ev yıkılmış. Neden yıkılmış, niye yıkılmış?…
Gökyüzünde ne zaman uçan bir kuş sürüsü görsem hayatın kısalığı geliyor hatırıma. Ve ne zaman hayat gerçekten kısa diye düşünsem, “Evet” diyorum “hayat kısa, kuşlar uçuyor ve zaman hızla ölüme doğru akıyor…” Bu sebeple dikkatli olmamız lâzım. O zaman dünya hayatına karşı da daha açık, şuurlu olabiliriz. Hayatımızda yok olacak şeyleri sıralayıp üstünü çizdiğimizde,…
Yeni Sitemiz ile Sizlerleyiz! Yenilenen web sayfamız ile Körpe Kalemler Dergisi olarak okurlarımıza daha kolay ulaşılabilirlik ve daha modern bir alan sunmayı amaçladık. Artık dergimizi e-dergi formatında ister telefonunuzdan ister tabletinizden kolayca okuyabilir ve takip edebilirsiniz. İyi okumalar diliyoruz.
HEKİMOĞLU İSMAİL’İ İLK GÖRÜŞÜM/DİNLEYİŞİM: 1988 Üstad Bediüzzaman Said Nursî Hazretleri’ni (1878-1960) ilk defa Zonguldak İHL’de ortaokulu bitirdikten sonra geldiğim Bursa İmam Hatip Lisesi’nde, Devlet Parasız Yatılı Yurdu’nda kalırken gitmeye başladığım bir Nur Dersanesi’nde, 1984 sonbaharında tanıdım, tanımaya başladım. Bediüzzaman’ın talebelerinden ilk tanıdığım şahsiyet de merhum Hekimoğlu İsmail ağabey (1932-2022) oldu, 1988 yılında, lise son sınıfta…
Sen zincirlerle bağlansan da dostluğunu gecelerde faş et! Aşk yolunda ölmeye gelsen de vefânı “lâ ilâhe illallah” busenle ölümsüzleştir! Açlık midene vursa da sen ruhunu Aşk’ın sofrasında doyur! Nerede o yeminler? Nerede o duağı açılmamış geceler? Nerede o fistanı henüz yere değmemiş heceler? nerede? Nerede, doğdugu gece kelâma saklanan bilmeceler? Nerede cepheden geri dönmeyen Şehit…