Gül bahçelerindeki gonca gülüm… Ne Elif’i (c.c.) bilebildim ne Mîm’i (s.a.v.)! Keşke, Elif gibi dimdik duran rûhunuz karşısında bir “dal” olsaydım! Mecbûriyetten değil… Hele “görsünler beni” diye hiç değil! İçimden geldiği gibi… Bütün mahlûkata aldırış etmeden… Senelerdir aşkın ateşiyle inleyenim… O zamandan beri seni hayal ederek aziz rûhunu çağıranım… Hem uykumda hem de uyanıklığımda… Yolda……
Ey, gövdem yerlerde, ruhum Sen’de… Toprak idim… Yine toprağa karışıp gideceğim… Tende cân idim… Bedende Cihân… Aşka hasret… Ayrılığa hikmet… Lâkin… O gün… Ukbâya nazar eyler iken son ihanetim ile dünyayı bırakıvereceğim… Ninova’da dalga dalga dalgalanan hazin bir ezan idim… Basra’da basiret erkânının inkâr edilemez efkârı idim. Mağaralara kapanan ebrârın göğü anımsatan olmazsa olmaz esrârı…
Ahirzaman Gül’üm Tugay Mola Hûb Ağabeyim… Beyaz atının üzerinde bir sabah vakti mezarıma doğmanı arzuladım. Bir kere gelmen benim bin kere gitmeme engel olacaktı. Dağ yarılsaydı, bağ-ı bustân yansaydı… Nasıl olurdu halim? Çaresizim ey gönül. Çaresizim! Seni severken senin sevdiklerini de sevdim. Davanı sevdim. İhvânını sevdim. İnan o’nu ben, seni sevmeden önce sevdim. O’nu,…
Sen Tugay Mola Sen zincirlerle bağlansan da dostluğunu gecelerde faş et! Aşk yolunda ölmeye gelsen de vefânı “lâ ilâhe illallah” busenle ölümsüzleştir! Açlık midene vursa da sen ruhunu Aşk’ın sofrasında doyur! Nerede o yeminler? Nerede o duağı açılmamış geceler? Nerede o fistanı henüz yere değmemiş heceler? nerede? Nerede, doğdugu gece kelâma saklanan bilmeceler? Nerede cepheden…
Şîşe-i Dîlim Tugay Mola Dağ gibi dağdan da geçtim. Bağ gibi bağdan da geçtim. Azap gibi azaptan da geçtim… Beni dinle gece vakti dostum. Dediler ki: “Ben buradayım.” Sen neredesin? Ses kimden geliyordu? O soluk kimden ki kime ulaşacaktı? “Sükût ettiler… Ses çıkartmadılar desem” yalan söylemiş olurum. İnan ki acının en büyüğünden…
Ses İskenderiye’den geliyor gibi gözükse de, o nefes ötelerden gelmişti. 111 ayetle 3 safhayı iç içe girmiş boyutlar halinde seyredebilenlere selam olsun… “Ya ebetî!” … “Ey babacığım… Güneşi, kameri, kevakibi bana secde ederlerken yakaladım”. “Ya Buneyye!” Aman oğulcağızım ! Ey biricik cancağızım… Ey kutlu tâcım… Sakın hikayeni kardeşlerine anlatma. Onlara hikayeni anlatma ki şeytan da…
Ey Çağın Bedî’si, Silsile-i merâtib ellerinden öpmek için sıraya dizilmişler! Samimi olanlar olduğu gibi mürâi olanlar da var! Fark edersin… Lâkin, susarsın! 7’den 70’e ziyaretçilerine gıpta ederim! Kalplerini bir canda toplamış vahdete râm dostlarına selam olsun. Şîşe-i dilim kırılır ise kırılsın… Yeter ki taşıdıkları o paha biçilmez kristaller yerlere düşüp parçalanmasınlar! “Bayram” demişler adına… Dervişlerin…
İster büyük annemin Şia aşkına verin isterseniz vesile-i dünyamın Aliliğine verin. Ana diyârımın Acemliği, ata diyârımın Araplığı beni Özbek diyarımdan uzak eylemesin. Gel… Gel ey Oğuz boyu… Gel ey Hub soyu… Gel ey Hazar yolcusu, gel! Yeşiller diyarında kalan bir oyundu! Gel oyun bitmeden, gel! Yolcu küsmeden gel! Ruhumu üzmeden gel! Gel ey can yoldaşım!…
Bizi bekleyin. Seferdeyiz. Sabredin. Size söyleyeceğiz…. “Aşk” demiştik. Başka bir sevdâ değildi bu. Vedûd diyarının sesi idi Aşk ! Aşk idi “levlâk” Sahibi’ne kavuşan. Aşk idi Hz.Adem’e (a.s) maya olan ! Aşk idi “Benî Adem”e nur olan, huzur olan. Mâdem “Kâbemsin” demişti aşkın küçüğü Aşk’ın Ekber’ine ? Aşk idi sarhoş serserileri ayıltan ! Aşk idi…
Selam olsun sana ki bende bu akşam değişik elemlerden gelipte geçtim. Halim beni işgâl etsede ifşâdımı sen duyur. Tarih beni utandırdı da ne oldu ki? Atideki beni yeter ki sevindirsin. Tarihi başkasına bıraktım. Atiye kollarımı açtım. Ben koşuyorum. Belki de gönlümü kendimden emin yerlerde koşturuyorum. Orasını bilecek değilim. Ancak bu azab, dilimi konuşturyor. Bu hicrân…
Bir! 1’in önünde ne vardır?! Sıfır! O sıfırın içinde ne vardır? Bir’den sonra ne varsa! İşte Bir olanlar vardır! Nefislerini tamamen öldürmüş yiğit oğlu yiğitler vardır! Gel, sen de sıfırla şu nefsini kardeşim! Gel, sen de çıkart at şu sayıları! Sadece Bir (c.c)’in önünde sıfır olarak! Hestiyi geride bırakarak! Terk-i hest-i değil! Terk-i terk! Sıfırlan!…