Kanadı kırılan bir serçenin küstüğü gökyüzünde, kanatsız uçanları alnından öperek.. Ey muhabbetle büyütüp muhabbet deryasına saldığım gönül kuşum! Halin nicedir? Aynadaki yabancıyla tanışırken kadim dostumu unuttuğumu düşünmeyesin. İnsan en çok, vicdanını sızlatan şeyden kaçarmış. Ne var ki bu labirentlerin sonu yine sensin bilirim. Hem yaktım hem saramadım kanatlarını, özür dilerim… Rengârenk kanatlarını ateşe verirken…
Ve’lhamdu lillahi rabbi’l-âlemîn Ale’l-imani billahi ve ala vahdaniyyetihi ve ala külli ismin min esmaihi ve ‘ala külli sıfatin min sıfatihi sübhanehu hamden-bi adedi cemi’i tecelliyati esmaihi ve sıfatihi celle celaluhu mine’l-ezeli ile’l-ebed. La ilahe illa hu. [1] İlahi! Seni noksan sıfatlardan tenzih ediyorum. Sen sadece benim küçük dünyamın değil; hücrelerimin içindeki gizli atomların da,…
Kimseyi gül kadar olsun incitme, har olur (şiddetli hararet) Kırdığın kalpteki yarık, önünde yar olur. (uçurum) “Karıncayı bile incitmem deme!”, hâr olur (diken) “Bile’den bile incinir karınca”, âr olur (utanç, ayıp) Gülerek günah işleyen, ötede zâr olur (ağlayan) Verdiğin her bir acı vicdanında nâr olur (ateş) Aldığın her âh mahşerde sırtına bâr olur …
Din, imandan doğar. İmanın yeri ise kalptir. Nasıl ki kalıp olan bedenin merkezi kalpdir, dinin merkez noktası ve çekirdeği de imandır. O sebeple dinî ilimler içinde imanî konular “usûlü’d-dîn” (dinin asılları, kökleri) diye isimlendirilmiş, fıkhî bahisler de “fürûât” (dallar) olarak adlandırılmıştır. Gövde ve dallar, kökler üzerinde yükselir ve oradan beslenirler. Kökler de dallardan ve yapraklardan…