Bir tufan vakti geldi ötelerden
Sanki tanıyordum kendisini ezelden
Dikkatlice bakmak isterken
Geldi aklıma ve kalbime ki birden
Bu deniz gözler, ruhlar aleminden
Hani ervâh-ı âlemde ruhlar buluşurmuş,
Dünyada tekrar birbirlerini bulurmuş
Orta nokta neresidir diye sorursalar
Kalp pusulasının gösterdiği sütunmuş
Neden bakamıyorsun dedi öncülerden bir öncü
İffet..! dedi, haya..! dedi sözcülerden bir sözcü
‘İffet nedir ki seni bana baktırmıyor
Muhabbete engel teşkil ediyor? ‘
O iffet ki yanakları pembe pembe kızartır
O ki bir kadının sahip olduğu en güzel pırlantadır
O ki makyajın renginden çok daha efdaldir
Çünkü o orjinaldir, içtendir ve menşe-i kalptir
İhfayı sevmem dedin, bana izhar lazım
Sevgiden açıkca dem vuran lazım
Sorarım sana mücevherat nerede saklanır?
O mücevherata ki cümle alem mi odaklanır?
Deniz gözlerini kalbime nakşeder misin?
Bu serçeyi alıp senin kalp kafesine hapseder misin?
Yoksa durup Marmara’dan öylece seyreder misin?
Sahi sen nesin, kimsin ve kimlerdensin?
Münzevî
(Puresoul)
20 Ocak 2007
Anerley / Londra