Bekâ Ufku
Yüksel Kurtoğlu
İftitah tekbiriyle ışık doldu kalbime,
Geride kaldı dünya, açıldı yol Rabbime..
Bir vecd sardı içimi, genişledi alemim,
Kayıp gitti gönlümden gamım, ye’sim, kederim.
Kadem bastım Kürsi’ye, tasavvurun merkezi;
Arş tecelli yeridir, Rahmetin ilk menzili.
Her emir bir dokunuş, kâinat tualinde,
Her çizgi bir sır taşır, Kudretin hâl dilinde.
Ömür sayfalarında fırçam cüz’î irade,
Rabbim serbest bırakmış, hürriyeti ziyade.
Ya küfürle kararır, mahvolur bütün renkler,
Ya şükürle şenlenir, meyve verir emekler.
Damla deryaya düştü; artık sahil aranmaz,
O’nun yolunda gönül, başka bir aşka yanmaz;
Nûrânî bir sayfadır sağımda cümle mâzî,
Bekâya doğru uçar, kalb-i mü’min-i râzî.