Yükselir sinelerden, şifaya açılan kapı,
On tekbirle kurulur, kalbin mana yapısı.
İftitah tekbiriyle dünya arkada kalır,
Kâinat Sultanı’nın huzurunda yer alır.
İlk yedi kat semada, Nebiler selamlanır,
Her basamakta gönül, bir erdemle nurlanır.
Kimi sabır dersidir, kimisi de hitabet,
Yükseldikçe her Sâlik, artar kalpteki hayret.
Sekizinci tekbirle biter cisimler faslı,
Kürsî’de yankılanır varlığın asıl aslı.
Dertler birer damladır, Kudret denizi sonsuz,
Hiçbir fani kalır mı, o kapıda umutsuz?
Dokuzuncu mertebe, Arş-ı Âzam ufkudur,
Rahmetin merkezinde korku artık yok olur,
“Ya Rahman!” derken lisan, sarayları aşar da,
Sonsuz bir genişliği, bulur dar bir feryatta.
Onuncu mertebede, sebepler sükût eder
Gayr ne varsa silinir, bütün vehimler diner.
Eğilirken secdeye, zaman durur, an durur,
Tahmidiye içinde, “Dil” Miracı bulunur.