Düşünce dünyamız kaos üretmekte. Savaş, gözyaşı, ayrılık, açlık, sefalet… Belki daha acısı bu halimizden memnunuz. Aynı şeyleri yapıp farklı sonuçlar bekliyoruz. Sürekli zorluyoruz açılmıyor kapılar, senelerce… Neden hayret ediyorum ki ben? Bilenler susmuş, nahif bir ifade ile hedef göstermekle yetinmiş. Zamanını beklemişler. Kuran’ın yeni bir tefsirine ihtiyaç var. Yeni bir tefsir demek, yeni bir düşünce…
Vahyin beldesi, nebilerin yurdu zeytin dağının gölgesindeki Kudüs ve gazze çocukları bir bir toprağa düşerken alemi İslam’ın bir kere daha bu imtihanda kaldığı âşikar oldu. Halbuki Hakkın iktiza ettiği şey zulme karşı durmak , masumu ve mazlumu tutup kaldırmak değilmiydi? Bir de dünyanın en masum varlıkları böylesine bir dehşet içindeyken. Onların mazlumiyeti, masumiyeti yanında bir…
Nübüvvetin 7. yılında Mekke’de İslam daveti, Kureyş müşriklerinin tüm engellemelerine rağmen, hızlı bir şekilde ilerliyordu. Bu ilerleyişi durdurmak için bir çözüm arayışına giren küfrün elebaşları; Lat, Uzza ve Menat gibi ilahları üzerine yemin ederek, Müslümanlar ve onlara yardım eden tüm kişileri Ebu Talib mahallesinde muhasara altına almışlardı. Yalnızlaştırma politikası çerçevesinde nikah, alışveriş…
İyi ki iç sesimiz var. Ne büyük bir nimet! Yoksa ne kadar sıkıcı olurdu hayat. Gerçi bazen çok konuşuyor, sus desen de susmuyor ama olsun, yine de güzel. O olmasaydı kiminle sohbet ederdik yanımızda kimse yokken? İnsan önce kendine yoldaş değil mi? Can yoldaşı… Kendi iç sesi olmalı insanın. Sanki Cenâb-ı Allah insanın içini, kendine…
“Acı duyuyorsa, canlıdır. Başkasının acısını da duyabiliyorsa insandır.” Bu ölçüye göre insanoğlu, nesli tükenmekte olan bir canlı türüdür. İnsanlık ile acı özdeştir. Acımak insanîlikdir, acımamak gayr-i insaniliktir. Başkalarına acı vermekten zevk alanlar, insan olamazlar. Terör, masum insanları haksız yere öldürmektir ve bütün insanlığı öldürmekle eş değerdir. Her türlü terörizm karşısında ehl-i vicdan olan insan acı…
Filistin, ümmetin kanayan yaralarından bir yurt…. Vicdanın unutulduğu, insanlığın kabul görmediği, batılı veya doğulu hemen herkes tarafından zulme karşı üç maymunun oynandığı ümmetin bir bölgesi. Modernlikte gelişmiş, medeniyette barbarlaşmış, insanlığını kendisi gibi olanlara sunan, kendisi gibi olmayanlara kan kusan, medeniyetini kan, zulüm, hırsızlık ve nefisizm üzerine kuran batılılar… Kendi varlığını ötekinin yokluğu üzerine kuran Siyonizm…
Son yıllarda sıklıkla karşımıza çıkan bir takım kişisel gelişim sözleri var, bunlardan biri de ÂN’DA OLMAK. Egoyu besleyen kişisel gelişim sözlerini benimsememekle birlikte içlerinden bazılarını önemsiyorum; işte bunlardan birisi de ÂN’DA OLMAK. İyi de nedir bu ÂN’DA OLMAK. Bu tabir bazen karşımıza MERKEZİNDE OLMAK diye de çıkabiliyor. Bu tabirlerin çoğunun kökeni malûmâliniz Budizme dayalı. Aslında…
Bir anı okudum geçenlerde. Duygulandım. Yazıda bir film çekiminde yaşananlar özetlenmiş. Sanatçı rol gereği namaz kılmış. Ama ağlamış. İşte öyle bir şeylerdi. Yazıyı bir kez daha bu gözle didiklemek istemiyorum. Neden böyle bir yazı kaleme alındı, bilmem mümkün değil. Kim veya hangi düşünce yerildi, hangisi bulutlara yükseltildi, emin değilim. Ben sadece bana hissettirdiklerini sizlerle paylaşabilirim.…
“Allah katında canlıların en şerli olanı (hakka karşı) sağır ve dilsiz olan, akletmeyen kimselerdir.” /Enfâl 22 – Bilakis, onların çoğu akletmezler. /Ankebût 63 Hayatımıza dair inançlarımıza dair sevdiğimiz sevmediğimiz şeylere dair çoğu zaman katı kabullerimiz, ön yargılarımız, tutkularımız vardır.. Bu da doğduğumuz aileden çevreden gelir en doğru en sağlam bilgi diye görürüz.. Hangi coğrafyada hangi…
Geçenlerde bir haberde, Yemen’de, çadırda kalan anne ve iki çocuk açlık ve hastalık sebebiyle ölü bulundu denilmişti. Kalan çocuk oniki yaşında, bir lokma ekmek, bir yudum su bekliyor ama kim el uzatacak? Bu elîm hadisenin yüzlercesi yaşandı ve yaşanmaya devam ediyor. Bu meyanda Efendimiz (sav) “Nerdeyse fakirlik küfre denk olacaktı” (Beyhaki-Şuab) demekle, açlığın, yoksulluğun dini…
Bu yazı bir ‘manifesto’dur, bildiridir. En başta haksızlıklar karşısında susmayı şiar edinmiş insana, susarak suçsuz, mazbut, mazlum, masum olduğunu zanneden kitlelere… Allah’ın yaratırken eşref-i mahlûkat dediği zata, yeryüzünün halifesine, bana, sana, ona, bize, hepimize bir nutuktur, bildiridir. Öz eleştiridir. Kişinin dünyadaki konumunu ihata etmesidir. Yüce Allah Kur’ân’da Bakara 30. Ayette şöyle buyuruyor: Bir zamanlar Rabbin meleklere: “Ben…