Bir varmış bir yokmuş, hep varmış hiç yokmuş… Var ile yok arasının yok olduğu bir sükûnetin ayak sesleridir, kapımızda gezinip duran. “Ya Hayy, bana kapılarını ardına kadar aç!” diye dua ederken, kendi kapımızın ardındaki boşluğu görmenin hüznüyle hemhâl olmuşuz. Bir ömürlük dualardan, bir görümlük rüyalara düşmenin sancısı var içimizde.
Geceler biriktirdik süslü sandıklarımızda ve hiç söylenmemiş heceler… Kâh kaldırım taşları yarenimiz oldu kâh amalar, keşkeler, niceler… Ayaklarımıza takılan bukağıları, göğsümüze takılan acıları şeref nişanı gibi taşıdık senelerce. Emir büyük yerdendi neticede.
Hüznün kaçıncı kademesiydi bu? Kaçıncı acıdan sonra insan kendini kaybederdi? Kaçıncı gözyaşı onu boğar, kaçıncı kuyuda benliğini yitirirdi? Kaç kaybedişin galibidir insan, kaç savaşın esiri? Kaç şahın mat oluşu, kaç piyonun harcanışıdır insan? Bir beden, bir yürek, bir nefesten ibarettik; dağ değildi ki insan, yükünden çatlamasın.
Olanda bir hayır, olmayanda bin hayır aradı insan keşkeleri yutkunurken. “Bu da geçer ya Hû” deyip çekildi varların yok olduğu Hira’sına. Kendinden kendini doğurdu çığlık çığlığa. Doğum sancılıydı; doğum, küçük kıyametin emsaliydi adeta.
Kimine hüzün; ekmek, su gibi ihtiyaçtı; kimine topyekûn bir savaştı. Kimi lezzetini aldı, kiminin kursağında kaldı. Hüzün, uğradığı her kapıda bir “Eyvallah” bıraktı.
Derdin bu yüzünü pişirdik, biraz da öteki yüzü pişsin diye harladı ateşi felek. Dert yandı, dert sahibi yandı; derdi veren kaldırdı perdeleri: “Biz senin göğsünü açıp genişletmedik mi?” (İnşirah, 1)
Onca yükün altından aslan gibi kalkan ama eşinin tabutunu taşıyamayan Hz. Ali geldi akıllara. Bazı yükler taşınmazdı, Allah’ın emri olmasa.
“Ölen hayvan imiş, âşıklar ölmez,” diyen Âşık Yunus’un sözlerini bastık kül olan bağrımıza. Her acıda ölümün yanık sesi kulaklarımızda çınladıkça “Ölen hayvan imiş,” deyip sığındık Eyvallah’a.
Kul Senin, gül Senin, kül Senin ya Rabbi; bizi Sensiz bırakma…
Hatice Derin Silahlı